Terwijl ik de laatste alinea’s van mijn nieuwe roman “In het Oog van de Storm” schrijf, is mijn brein alweer op zoek naar nieuwe ideeën voor een volgende, en dat terwijl ik al twee min of meer uitgewerkte plots op de plank heb liggen. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor, eerst moet mijn roman nog in de definitieve vorm gegoten worden, voordat hij kan worden uitgegeven.

Nog één hoofdstuk en mijn nieuwe roman is “af”! Voordat het daadwerkelijk kan worden uitgegeven moet er echter nog heel wat water door de Rijn stromen, zoveel dat het huilen me soms nader staat dan het lachen. Is schrijven dan zulk vreselijk werk? Zeker niet, en al helemaal niet vergeleken bij het kantoorwerk dat ik al mijn hele leven mag doen. Toch kost het me heel wat bloed, zweet en tranen, op dit moment vooral titeltranen.

Als je mij volgt dan zal je inmiddels wel weten dat ik al geruime tijd bezig ben met het schrijven van mijn nieuwe roman “Het Oog van de Orkaan”. Door allerlei lichamelijke oorzaken gaat het wat langzamer dan gehoopt, maar het einde is in zicht. De herschrijf-operatie waarover ik het had in mijn blog “Herschrijven: zal het mij tot waanzin drijven?” is inmiddels achter de rug, en ik ben nog steeds bij mijn volle verstand. Nu zegt “volle” tegenwoordig ook niet zoveel. Neem nu bijvoorbeeld yoghurt. Hedendaagse volle yoghurt zouden we vroeger halfvol genoemd hebben, de halfvolle variant is tegenwoordig maar magertjes, en magere yoghurt werd nog niet zo heel lang geleden als zure melk verkocht. Maar goed, voor mij geldt dus nog steeds: vol verstand, mager postuur.

Morgen, zes december, is het alweer een jaar geleden dat deel twee van “De Vlucht van de Raaf” verscheen. De twee delen zijn echter onlosmakelijk met elkaar verbonden en vormen één geheel. Daarom beschouw ik deze dag als de verjaardag van De Raaf.

Op mijn blog schreef ik al vaker over het fenomeen “tijd” en hoe ik als auteur ermee kan toveren en goochelen (goochelen met ch, geen typfout). Helaas is dat vermogen beperkt door de grenzen van mijn fantasie en kan ik er in werkelijkheid niets aan veranderen. Hoe fijn zou het zijn als ik mooie momenten kon rekken zolang ik wil, of vervelende kon inkorten, zodat ik ze direct weer kon vergeten? Helaas, de tijd heerst over alles en iedereen.

De stemhokjes zijn weer afgebroken. Na de verkiezingen in 2023 voelden velen zich bekocht. Bij een groot deel van de bevolking zakte de broek net zo snel af als het vertrouwen in de politiek daalde. Gaat alles nu beter worden? Of wordt “keuzespijt” het nieuwe woord van het jaar...