Welkom op Rein Menke's Auteursblog

Terwijl ik de laatste alinea’s van mijn nieuwe roman “In het Oog van de Storm” schrijf, is mijn brein alweer op zoek naar nieuwe ideeën voor een volgende, en dat terwijl ik al twee min of meer uitgewerkte plots op de plank heb liggen. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor, eerst moet mijn roman nog in de definitieve vorm gegoten worden, voordat hij kan worden uitgegeven.

Nog één hoofdstuk en mijn nieuwe roman is “af”! Voordat het daadwerkelijk kan worden uitgegeven moet er echter nog heel wat water door de Rijn stromen, zoveel dat het huilen me soms nader staat dan het lachen. Is schrijven dan zulk vreselijk werk? Zeker niet, en al helemaal niet vergeleken bij het kantoorwerk dat ik al mijn hele leven mag doen. Toch kost het me heel wat bloed, zweet en tranen, op dit moment vooral titeltranen.

Als je mij volgt dan zal je inmiddels wel weten dat ik al geruime tijd bezig ben met het schrijven van mijn nieuwe roman “Het Oog van de Orkaan”. Door allerlei lichamelijke oorzaken gaat het wat langzamer dan gehoopt, maar het einde is in zicht. De herschrijf-operatie waarover ik het had in mijn blog “Herschrijven: zal het mij tot waanzin drijven?” is inmiddels achter de rug, en ik ben nog steeds bij mijn volle verstand. Nu zegt “volle” tegenwoordig ook niet zoveel. Neem nu bijvoorbeeld yoghurt. Hedendaagse volle yoghurt zouden we vroeger halfvol genoemd hebben, de halfvolle variant is tegenwoordig maar magertjes, en magere yoghurt werd nog niet zo heel lang geleden als zure melk verkocht. Maar goed, voor mij geldt dus nog steeds: vol verstand, mager postuur.

Morgen, zes december, is het alweer een jaar geleden dat deel twee van “De Vlucht van de Raaf” verscheen. De twee delen zijn echter onlosmakelijk met elkaar verbonden en vormen één geheel. Daarom beschouw ik deze dag als de verjaardag van De Raaf.

Op mijn blog schreef ik al vaker over het fenomeen “tijd” en hoe ik als auteur ermee kan toveren en goochelen (goochelen met ch, geen typfout). Helaas is dat vermogen beperkt door de grenzen van mijn fantasie en kan ik er in werkelijkheid niets aan veranderen. Hoe fijn zou het zijn als ik mooie momenten kon rekken zolang ik wil, of vervelende kon inkorten, zodat ik ze direct weer kon vergeten? Helaas, de tijd heerst over alles en iedereen.

De stemhokjes zijn weer afgebroken. Na de verkiezingen in 2023 voelden velen zich bekocht. Bij een groot deel van de bevolking zakte de broek net zo snel af als het vertrouwen in de politiek daalde. Gaat alles nu beter worden? Of wordt “keuzespijt” het nieuwe woord van het jaar...

Als ik ergens in mijn lijf een onbekend pijntje voel, kruip ik direct achter mijn computer om daar informatie over te zoeken. Gelukkig ben ik geen hypochonder, anders zou ik me alleen maar slechter gaan voelen. Meestal toont Google de slechtste scenario’s het eerst, alsof ze worden gesponsord door de farmaceutische industrie. Toch levert dat onverstandige spitten naar informatie soms interessante weetjes op. Niet dat ik daar iets aan heb, ik ben immers geen praktiserend arts, maar ze zetten me wel aan het denken.

In mijn vorige blog schreef ik dat het werk aan mijn nieuwe roman "Het Oog van de Orkaan" vertraging had opgelopen, maar dat de schrijfmachine weer op stoom begon te raken. Totdat er weer een nieuw obstakel opdoemde. In “Obstructie van de Productie” beloofde ik in een toekomstige blog hier wat meer over te vertellen. Wel, de toekomst is nu!

Mijn website bestaat één jaar! Een bescheiden mijlpaal die de naam papieren jubileum nog niet eens verdient. Eén-bits jubileum is wellicht passender. Om dit toch nog een beetje te vieren heb ik een nieuwe pagina toegevoegd, volledig gewijd aan “Het Oog van de Orkaan”, mijn nieuwe roman in wording.

In mijn vorige blog vroeg ik me af of het snoepen van de Sertraline me ongevoelig heeft gemaakt voor allerlei vormen en misvormen van burengerucht. Heb ik mijn bovengemiddelde concentratievermogen, een noodzakelijke eigenschap als je opgroeit in een gezin met elf kinderen, weer terug dankzij die dagelijkse dosis pillen? En is mijn ongekende vrolijkheid slechts een bijwerking, of heb ik die te danken aan iets heel anders?

De zomer staat nog voor de deur, maar heeft die wel alvast opengeschopt. Ik heb het zomergevoel dan ook al helemaal te pakken. Het is een goed gevoel, maar toch voel ik me minstens zo goed in de herfst. Niet zo gek voor iemand die gek is op Ierland en Schotland. Dit wil niet zeggen dat ik een meteo-masochist ben die pas opbloeit bij stortbuien of rukwinden. Qua sfeer komen die landen bij slecht weer het beste tot hun recht, maar zelfs de Somberman in mij heeft er geen bezwaar tegen als die prachtige landschappen eens goed in het zonnetje worden gezet. Voor buitenactiviteiten heeft slecht weer echter alleen maar nadelen. Neerslag tijdens het wandelen haat ik, en toen ik nog fietste brak ik alle snelheidsrecords als ik op de hielen werd gezeten door een regenbui.

Tachtig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn we weer terug bij af. Na tachtig jaar van vrijheid en vrede staan we op het punt om voor de zoveelste keer dezelfde fout te maken, terwijl we in die periode meer dan genoeg voorbeelden hebben gezien van dat geweld slechts leidt tot nog meer geweld. Tachtig jaar vrijheid en vrede is ook maar relatief: een groot deel van de wereldbevolking heeft in die periode nauwelijks vrijheid gekend.