In het Oog van de Storm

Om alvast een indruk te krijgen...

Sean ligt angstig in bed

Een huivering ging door zijn lichaam. Hij herinnerde zich het enge verhaal dat Siobhán hem ooit had verteld. Het had jaren geduurd voordat hij de vreselijke verschijning die ze in zijn geheugen had gegrift eindelijk had kunnen vergeten, maar nu zag hij die weer haarscherp voor zich. Siobháns woorden galmden weer door zijn hoofd, als de misthoorn van een spookschip in de mist. Het was de legende van de banshees die de dood van een familielid aankondigen met een ijselijke gil. Ze had hem de stuipen op het lijf gejaagd, door het verhaal te beëindigen met een bloedstollende schreeuw waarvan zelfs vader zich was rot geschrokken.

Langzaam begaf Sean zich steeds verder voorbij de grenzen van de realiteit en betrad die vreemde wereld waar nieuwe herinneringen geweven worden uit flarden van dromen en werkelijkheid.

De echo van een onmenselijke kreet zweefde door de nacht, niet meer dan een fluistering maar vol doodsnood, net luid genoeg om Sean wakker te maken. Angstig hield hij zijn adem in, bang dat die het kleinste gerucht, de zachtste waarschuwing, zou overstemmen. Hij hield zich voor dood, wetend dat het de enige manier was om te ontkomen aan de klauwen van de gruwel die, vanuit de donkere hemel boven Trafraska Valley, jacht op hem maakte. Plotseling weerklonk de onmiskenbare roep van een uil, niet scherp en snijdend, maar rond en omfloerst, wollig als de dood in een donzen deken.

Sean bij de Baltimore Beacon

In onderstaande scène gaat Sean op latere leeftijd alleen naar de Baltimore Beacon dat door de lokale bevolking Lot’s Wife wordt genoemd, naar het verhaal van Sodom en Gomorra. Toen zijn vader hem erop wees dat de Beacon op een zoutpilaar leek, legde de kleine Sean de associatie met de massale ontvoering van de bewoners van Baltimore door piraten in 1631. Sindsdien geloofde hij dat de Beacon een ongehoorzame, zondige vissersvrouw was, die door God in een zoutpilaar was veranderd. Zie ook deze sfeerimpressie.

Het was stil bij het baken. Niet de loodzware, drukkende stilte vlak voor een onweersbui, maar luchtig en vol verwachting, alsof de natuur haar adem inhield, in vervoering geraakt door de spiegeling van haar eigen schoonheid in de azuurblauwe zee. Sean was een ogenblik overweldigd door het witte, conische gevaarte dat voor hem oprees. Het leek meer op een door de goden geworpen reusachtige dartpijl, dan een waarschuwing van God. Waarom was ik hier ooit bang voor? dacht hij.

Hij keek om zich heen. Het baken stond op een kleine landtong, omringd door machtige kliffen die de zee verhinderden het te verwoesten, uit wraak voor de vele schepen die het van de ondergang had gered. Gekartelde platen leisteen rezen, als de snedes van door de tijd aangevreten boeken, op uit de zee. Boeken met loodgrijze bladzijden, verhalend over de geheime cycli van eb en vloed, leven en dood. Voor eeuwig gesloten, totdat de tijd ze opent, wanneer de aarde weer een woestijn is en de wereld opnieuw uit stof geboren zal worden.

Zo’n driehonderd meter verderop lag Sherkin Island, weerspiegeld in het ongewoon rustige water van Roaringwater Bay, dat het eiland van Beacon Point scheidde sinds Lir ze uiteen had gescheurd. Afgezien van Sherkin Island Lighthouse en het baken, waren ze een bijna perfect spiegelbeeld van elkaar, met hun steile klippen, bedekt met een bedrieglijk zacht ogende, groene deken.