Over Trump

Terwijl ik de laatste alinea’s van mijn nieuwe roman “In het Oog van de Storm” schrijf, is mijn brein alweer op zoek naar nieuwe ideeën voor een volgende, en dat terwijl ik al twee min of meer uitgewerkte plots op de plank heb liggen. Eigenlijk heb ik er geen tijd voor, eerst moet mijn roman nog in de definitieve vorm gegoten worden, voordat hij kan worden uitgegeven.

Maar ik kan er niets aan doen: mijn overactieve brein heeft geen uit-knop, zelfs in mijn dromen komt mijn inspiratie tot mij. Dit klinkt bijbelser dan het is. Ik ben altijd al een dromer geweest, niet alleen tijdens mijn werk op kantoor, en hoe ouder ik word, des te vreemder mijn dromen lijken te worden. Een soort variatie op het thema ‘hoe ouder hoe gekker’.

Het is een feit dat wat er ‘s nachts door je hoofd spookt, vaak wordt beïnvloed door wat je overdag hebt meegemaakt. Sinds ik, gedreven door zorgen over de toekomst, toch maar weer het nieuws volg, zijn mijn dromen er niet leuker op geworden. Verontwaardiging, afkeer en verbijstering over wat er allemaal gebeurt, maar ook over wat er zogenaamd niet gebeurt - het NOS-journaal wordt steeds selectiever - maken mijn slapende hoofd tot een soort lottomachine die geen prijzen uitkeert. Steeds meer rondtollende gedachten, steeds minder bruikbare ideeën...

Zo werd ik een tijdje terug wakker met een aan mijn kennelijk nogal zieke geest ontsproten idee: een boek over een nog veel ziekere geest, genaamd Donald J. Trump. Een fictieve roman, gebaseerd op het leven van de machtigste idioot op aarde. Fictief ja, ik had namelijk weinig zin om me te verdiepen in deze man, die overigens zelf ook niet bepaald een factchecker is. Ik kroop direct achter mijn laptop om dit geweldige idee vast te leggen, voordat ik het kwijt zou raken in het rommelhok dat mijn geheugen is. Het zou toch jammer zijn deze kans om eindelijk met mijn schrijfsels wat geld te gaan verdienen te laten lopen.

Terwijl ik de eerste letters typte, sloeg echter de twijfel toe. Zou een roman over de geboren geldwolf Trump daadwerkelijk lucratief zijn? Geld was weliswaar nooit mijn drijfveer geweest om te gaan schrijven, maar de gedachte dat de opbrengst van mijn boek de zakken van die zak zou vullen, stond me niet aan. Hij zou me immers zeker voor “zijn” rechtbank slepen, of hij moest zich vereerd voelen omdat de beroemde auteur Rein Menke een boek aan hem had gewijd. Trump is namelijk nogal gevoelig voor vleierij, waardoor zijn grijpgrage handen soms verbazingwekkend gemakkelijk veranderen in gauw te vullen kinderhandjes. Dat bleek wel toen de infantiele president de FIFA-vredesprijs kreeg uitgereikt door FIFA-baas Infantino. Over toepasselijke naam gesproken...

Ja, Trump houdt wel van wat gekriebel in zijn kont, maar het laatste wat ik wilde was mijn handen vuil maken door aan de slag te gaan met een ganzenveer. Misschien als die veer voorzien was van een scherp geslepen, metalen kroontje... Maar ach, vermoedelijk zou ik pas zijn aandacht krijgen als ik een alternatieve Nobelprijs voor de Vrede voor hem zou schrijven.

Over anale vleierij gesproken: ik zat ook niet te wachten op een berisping van kontenkusser Rutte die, na zijn geweldige werk voor ons land, dat nu voortzet voor de US of A van zijn nieuwe baasje. Drie keer raden waar die A voor staat...

Toch schreef ik het idee nog niet af. Misschien dat een roman over het Oranje Gevaar aan zou kunnen slaan bij liefhebbers van spannende boeken. Misdaad of oorlog doen het altijd goed, en wat te denken van geweld tegen vrouwen? Aangezien Trump op deze thema’s goed scoort, had ik wellicht een bestseller in mijn pen. Spannender en gewelddadiger dan hij en zijn knokploeg ICE het maken is immers haast onmogelijk, of ik zou er van alles bij moeten verzinnen. Dat doet Trump tenslotte ook. Nee, toch maar niet. Dit genre ligt me niet zo.

Romantasy dan? Op het gebied van romantiek fantaseert Trump er volop op los, maar om zijn liefdesleven romantisch te noemen? Laat maar, zoals ik al schreef is geweld tegen vrouwen niet mijn favoriete thema, evenmin als pedofilie. Het genre romantiek in het algemeen eigenlijk ook niet, al maak ik in mijn romans graag gebruik van een zgn. “love interest”. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn lerares Engels vertelde dat die belangrijk is voor bijna elk verhaal, ongeacht het genre. Helaas zou dat voor een boek over Trump niet opgaan. “Love” is in zijn geval te vaak van dubieuze aard geweest en heeft daarom niets te zoeken in een roman over hem. “Interest” dan weer wel, maar dan in de betekenis van rente, en als er iets is dat ik uit mijn boeken wil houden zijn het wel financiën. Dat is zo gortdroog dat eventuele seksscènes schurend zouden verlopen.

Misschien een komedie? Trumps onbedoeld humoristische hoogtepunten worden al uitvoerig belicht op social media en zouden vele seizoenen van “America's Funniest White Home” video’s kunnen vullen, maar ik kan niks grappigs aan de man ontdekken. Het is een fascist, racist en narcist zoals alle andere dictators. “Mannen” als Poetin, Stalin, Idi Amin en ja, ook Hitler. Vergelijken met de laatste doet nog weleens wenkbrauwen fronsen, maar waarom? Trumps gedrag vertoont akelig veel overeenkomsten met dat van A.H.. Waarom de ogen sluiten als de geschiedenis zich weer herhaalt?

‘Nee,’ zegt men dan, ‘Hitler deporteerde Joden en stopte ze in concentratiekampen, zo erg is het toch niet wat er in Amerika gebeurt?’ In het Duitsland van de jaren 30 in gebeurde dat ook nog niet, maar de voortekenen waren er al wel: georganiseerde rassenhaat, angst zaaien, mensen monddood maken, leugenachtige propaganda, door de staat gesteunde knokploegen en ga zo maar door. Precies de dingen die nu ook al in de VS gebeuren, en dan heb ik het nog niet eens over Trumps expansiedrang. Of je dat wilt zien of niet, de geschiedenis herhaalt zich. Burgers worden opgehitst om hun medeburgers in het gareel te slaan, zonder dat ze beseffen dat ze worden gebruikt door het systeem. In 1989 gebeurde het, ook tijdens de studentenprotesten op het Plein van de Hemelse Vrede in Peking. Ik heb er destijds een song over geschreven, “Heavenly Peace”, die helaas actueler is dan ooit.

Geen komedie dus... Waarom dan wel een ‘komische’ blog? Eigenlijk had ik me voorgenomen om geen politiek getinte blogs te schrijven. Dit keer heb ik het toch gedaan. Met humor, ook al is het eigenlijk om te janken dat de hele wereld zich laat bespelen door een clown met dezelfde haarkleur als die andere enge clown, Pennywise in de horrorfilm IT. Want zonder humor zou dit stukje al snel ontaarden in een ordinaire scheldpartij. De boodschap moet wel duidelijk zijn. Sluit je ogen niet. Loop niet blindelings mee met de meute. Zwijg niet, maar laat je stem horen. “Tank Man” stond in zijn eentje machteloos tegenover de tanks op het Plein van de Hemelse Vrede, maar als we ons met zijn allen, als één man, verzetten, kunnen we het tij nog keren.

En die roman over Trump? Laat maar. Ik schrijf geen non-fictie, ook al is de werkelijkheid, zijn werkelijkheid, gewelddadiger en dreigender dan fictie. De narcist heeft wat mij betreft alweer meer dan genoeg aandacht gekregen.

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Fijn als je dit artikel wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!

Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.