Een dromerig kort verhaal, over hoe ik als vijfjarige voor het eerst de zee zag en voelde dat ik anders was.

Een dagje aan het strand

Mijn eerste aanblik van de nevelige lijn waar de zee en de hemel elkaar raken, maakte een diepe indruk op me. Het was een mooie zomerdag waarop we met de hele familie naar het strand gingen. Ik was een jaar of vijf en had nog nooit de zee gezien. Voor het eerst zag ik met mijn eigen ogen het bewijs dat de aarde rond was.

Ik kan het me allemaal nog goed herinneren: het warme, rulle zand onder mijn blote voeten en de vettige geur van glimmende lichamen die onder het kleurige bladerdak van een wonderlijk woud van parasols hing. Hoe ik me verbaasde over de uit het zand groeiende hoofden en de vreemde woorden die ze blaften en ik me afvroeg waar al die braadworsten bleven die ze naar binnen propten.

Het was een prachtige dag en ik hoopte dat er nooit een einde aan zou komen. Al die indrukken bedwelmden mijn kindergeest. Mijn gevoel voor tijd en plaats ging op in een toenemende verwondering over de onbekende wereld waarin ik mij bevond. Gedurende de dag kwam er een vreemde rust over mij, die afkomstig leek van de zon die steeds lager zakte en alles in een mysterieuze gloed zette. Een kalmte die meegevoerd werd door de golven die niet meer bruisten, maar rustig kabbelden, alsof ze een verhaaltje voorlazen voor het slapengaan.

Als in een trance dwaalde ik over het strand dat steeds stiller werd. Ik rilde een beetje, maar was het van de kou? Net zoals wanneer ik verstoppertje speelde in het bos, voelde ik een plotse, korte vlaag van onrust dat niemand me meer zou vinden. Toch liep ik verder langs de waterlijn, waar de branding me toefluisterde dat mijn familie me heus wel kon zien in het licht van die grote, rode zon.

Totdat ik vier houten palen zag. Ze staken boven het water uit, als de restanten van een hek dat ooit de toegang tot wat daarachter lag moest voorkomen. De golven passeerden de palen moeiteloos en leken ze te bespatten, met als enig doel om ze te bespotten. Op het strand was er niets dat wees op een afrastering of zelfs maar de overblijfselen ervan. De zandkorrels vervolgden ongehinderd hun weg langs de kust in een oneindige karavaan, maar zover ik kon kijken was er geen mens te zien, alsof een magisch, onzichtbaar hek iedereen had tegengehouden. Mijn ogen dwaalden af naar de horizon. Dromerig keek ik uit over de deinende zee. Ik voelde me slaperig.

Een roller spoelde over mijn blote voeten en wekte me uit mijn droomtoestand. Met moeite maakte ik mijn blik los van de hypnotiserende golven en draaide me om. Voor mij zag ik het vlakke strand abrupt overgaan in de goudglanzende duinen. Plukken helmgras wuifden uitnodigend en riepen naar me.

Toen pas zag ik de kampeertent, die aan de voet van de duinen en op de onzichtbare grens van het verboden gebied stond. Een man en een vrouw zaten onder de luifel uitbundig naar me te zwaaien. Besluiteloos bleef ik staan, totdat een volgende golf me overspoelde, als een koude douche die me wekte uit een betoverende droom en terugbracht naar de wereld waar de werkelijkheid angstaanjagend kan zijn. Ik wilde terug naar die droomwereld waar eenzaamheid magisch is en introversie een deugd. Aarzelend keek ik om. Waar eerst de palen in de golven stonden, stond nu een hek dat vanaf de duinen over de zee tot voorbij de horizon liep. Er was geen weg meer terug. Ik liep in de richting van de tent en liet me theatraal in het zand vallen, voor de voeten van het stel dat bezorgd naar me toe kwam.

Niet veel later werd ik herenigd met mijn familie. Ingesloten door mijn broers en zussen nam mijn moeder me huilend in haar armen. Ik huilde met haar mee, maar voelde geen verdriet of blijdschap. Het spel was begonnen...

______________________________________________________________________________________________________________________________________

Fijn als je dit verhaal wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!

Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.