Mijn Haren in de loop der Jaren

Muzikanten en hun kapsels, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, tenzij het een pruik betreft. Als gitarist waren mijn haren bijna net zo belangrijk als mijn snaren. Je zal er wel om lachen. Dat is dan ook precies de reden waarom ik deze afwijking gebruikte voor enkele hilarische scènes in mijn roman "De Vlucht van de Raaf". 

_______________________________________________

Mijn Haren in de loop der Jaren

Mijn roman "De Vlucht van de Raaf" is geen autobiografie, maar er zijn wel degelijk overeenkomsten tussen de hoofdpersoon Rik en mijzelf. Dat geldt met name voor ons uiterlijk: omdat we allebei een carrière als rockgitarist ambieerden, pasten we ons uiterlijk daar natuurlijk op aan.
Riks evolutie van verlegen en iel mannetje tot arrogante en nog net zo iele “gitaargod”, heeft verdacht veel weg van mijn eigen ontwikkeling. Het duurde even voordat ik tenminste als zodanig aangezien kon worden, aanhoren was weer een heel ander verhaal. Het leverde tenenkrommende situaties op, die mij inspireerden tot enkele scènes in "De Vlucht van de Raaf".

De eerste hindernis die ik moest nemen was het ouderlijk gezag, in dit geval uitgeoefend door mijn moeder. Omdat we het thuis niet breed hadden, moest elke financiële uitgave maximaal resultaat hebben. Ze was dan ook zeer gevoelig voor korting. Dat gold ook voor de lengte van mijn haar: hoe korter de kapper het knipte, des te langer het zou duren voordat ik weer in zijn stoel plaats moest nemen; de zetel die ik net zo vreesde als een veroordeelde de elektrische variant. Mijn moeders macht was absoluut, met tot gevolg dat mijn kapsel net zo kort werd gehouden als de oppositie in een dictatuur.

Er verstreken vele jaren voordat mijn ultrakorte, voor een totalitair regime geknipte, coupe kon uitgroeien tot het bloempotkapsel waar Harry Potter beroemd mee zou worden. Inmiddels had ik mijn eerste schuchtere schreden op mijn pad naar eeuwige roem gezet, maar het leverde mij geen staande ovaties op. Als er al iemand in het publiek opstond was dat óf om vloeistof in te nemen of te lozen, óf om een beter zicht te krijgen op die gitarist met zijn vette frisuur.

Verwoede pogingen van mijn zus om nog wat te maken van mijn dikke haardos, faalden hopeloos, net zoals haar opleiding tot kapster. Het was haar niet aan te rekenen. Wat moet je ook, als leerlinge van een kappersschool, met studiemateriaal dat moest dienen als bezem, maar kennelijk door een foutje van de schepper in mijn schedel was gepland?

Maar goed, aan alles komt een eind, ook aan kort haar. Eenmaal bevrijd van moeders juk kon ik de natuur zijn vrije gang laten gaan. Niet dat het leed daarmee was geleden. Het was immers geen kwestie van een pruik opzetten en klaar is Kees. Het groeiproces vergde tijd en werd zo nu en dan ook nog onderbroken door wanhopige pogingen mijnerzijds om het werk in uitvoering enigszins toonbaar te maken. Helaas was het publiek daar allesbehalve laaiend enthousiast over. Dat was maar goed ook, omdat ik inmiddels de haarlak had ontdekt. Het licht ontvlambare wondermiddel maakte het mogelijk mijn haar in de meest onnatuurlijke vormen te fixeren, resulterend in het barbierse dieptepunt van de jaren 80: het matje.

Gelukkig was mijn mislukte matje slechts een tussenfase. Langzaam maar zeker bood mijn haarlengte meer mogelijkheden, vooral voor het publiek om de man onder de haarmuts belachelijk te maken. Zo gebeurde het dat, toen onze roem eindelijk zo groot was dat we ons door een schare enthousiaste fans naar het podium moesten wurmen, één van die @#@$ pubers naar mij wees en riep: ‘Kijk, die heeft een klap op zijn kop gehad met een hamer!’

Trok ik lering uit dit voorval? Natuurlijk niet! Mijn haarlakverbruik nam gigantische proporties aan, net zoals mijn Cetabever-pet. Het plakkerige gevaarte was net stabiel genoeg om een concert te doorstaan. Een regenbui onderweg, op de fiets naar mijn werk, was een ander verhaal. Het is één van de werkelijk waargebeurde scènes die het lezen van "De Vlucht van de Raaf" alleen al de moeite waard maken! Het is een roman met een lach en een traan, net als bijgevoegd filmpje: een lach voor jou en een traan voor mij.

_______________________________________________

Fijn als je dit artikel wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!

Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.