Auwdities

Wat is de overeenkomst tussen een auditie, een sollicitatiegesprek en het inzenden van een manuscript? Het zijn allemaal momenten waarop je jezelf moet bewijzen, met vaak een pijnlijke afloop.

_______________________________________________

Auwdities

Als je iets graag wilt hebben, dan moet je daar moeite voor doen. Doe je dat niet, dan is de kans dat je het krijgt erg klein. Jammer dat dat niet opgaat voor dingen die je niet wilt. Ziektes en gebreken worden je als vanzelf in de schoot geworpen en voor ontslag geldt dat hoe minder je doet, des te sneller je het krijgt. En voor dat wat waarschijnlijk het allerlaagste op je verlanglijst staat, is zelfs een dutje achter het stuur al voldoende.

Het leven had zoveel gemakkelijker kunnen zijn. Waarom moeten de vlinders in je buik doodgemept worden door het vooruitzicht op een verplichte ontmoeting met je toekomstige schoonouders? En waarom zijn alle leuke baantjes pas beschikbaar na jarenlang geploeter op school, om er dan achter te komen dat je er ook nog eens voor moet solliciteren?

Want sollicitatiegesprekken zijn vreselijk. Toneelspelen is leuk, maar niet voor een groepje potentiële collega’s die hun best doen je acteerprestaties te overtreffen. Meestal beheersen ze het spelletje “Schone Schijn Ophouden” beter, in mijn geval tenminste wel. De illusie van ‘het goede gesprek’ die deze topacteurs bij mij opwekten, leidde maar al te vaak tot een onverwachte telefonische afwijzing. Mijn inspanningen werden dus beloond. Tegenstrijdig? Niet als je weet dat ik absoluut niet zat te wachten op ‘gewoon’ werk.

Het bewijs dat minimale inspanning juist kan leiden tot maximaal, weliswaar ongewenst, resultaat, werd geleverd toen ik, lang geleden, toch werd aangenomen bij een kleine gemeente. Ik had er geen enkele moeite voor gedaan. Dit was mijn sollicitatiebrief:

Geacht college van B&W,

Hierbij solliciteer ik naar de functie van xxx. Wilt u erachter komen of ik daarvoor geschikt ben, dan verzoek ik u mij uit te nodigen voor een gesprek.

Met vriendelijke groeten,

Rein Menke

Tot mijn verbazing werd ik uitgenodigd, maar ook tijdens het gesprek deed ik geen enkele poging de schone schijn op te houden. Toen men mij vroeg of ik bereid was om in noodgevallen over te werken, vertelde ik doodleuk dat mijn hobby altijd belangrijker zou zijn dan mijn werk, dat als enige doel had die hobby te bekostigen.

Had ik toen maar lering getrokken uit mijn rijke sollicitatie-verleden en dus wel mijn best gedaan, want als ik iets niet wilde, dan was het wel een kantoorbaantje. Het was het begin van een carrière, waarvan mijn poging niet te verzuipen in het moeras van de gemeentelijke overheid mijn grootste inspanning was, en mijn grootste succes dat ik niet kopje onder ben gegaan, al scheelde het soms niet veel.

Nee, ik wilde geen gewoon werk. Ik wilde mijn brood verdienen als gitarist. Natuurlijk moest ik eerst een band vinden. Gelukkig heb ik niet vaak audities, het muzikale equivalent van sollicitatiegesprekken, hoeven doen. Het is me slechts twee keer gebeurd dat ik “in mijn blote reet”, met een van de zenuwen verschrompelde fluit, moest laten horen wat ik aan mijn instrument kon ontlokken. Om misverstanden te voorkomen: ik was gitarist, geen fluitist. Overigens leidden beide kwellingen tot niets, maar ik had het geluk zonder moeite in bandjes verzeild te raken, dankzij allerlei muzikale vrienden en familie. Inderdaad, er zijn altijd uitzonderingen op de regel...

Ondanks mijn falen, als kantoorheld en gitaargod, is er nog steeds iets wat ik graag wil. Helaas, zou ik haast zeggen, want nu ik ouder ben wordt het steeds lastiger de energie op te brengen die nodig is om een doel te bereiken. Zou ik er niet beter aan doen mijn laatste, zeg, twintig jaar, lekker te niksen? Als ik iets niet wil dan is het de pijp uitgaan, dus waarom niet lekker luieren? Want als ik er geen moeite voor doe, dan zal mijn tijd tot het uiterste worden gerekt. En wanneer het dan eindelijk zover is dat ik inzie dat de dood toch wel voordelen biedt voor een oude man, dan hoef ik tenminste geen auditie te doen voor magere Hein.

Wat wil ik dan nog wel? Romans schrijven! Geen manuscripten die ongelezen op een harde schijf staan te wachten, tot het moment dat al die enen en nullen met een druk op de delete-toets gerecycled worden. Ik doe het niet voor de roem of het geld, maar het gaat me om het creëren van iets tastbaars. Misschien ben ik een hopeloze, ouderwetse romanticus, maar ik wil mijn boek in mijn hand houden en dromen dat iemand anders het ooit eens zal lezen. Als het nooit wordt uitgegeven zal die droom slechts een illusie blijven.

Daarom doe ik toch weer de moeite om die droom te verwezenlijken, ook al sterf ik door al die inspanning misschien wel een vroege dood. Maar dat doe ik liever bezweet in een benauwd harnas, dan okselfris na een veel te lang, lui leven. Dat ik dan af en toe een manuscript naar een uitgeverij moet sturen neem ik voor lief, ook al heeft dat wel wat weg van een auditie: net zo pijnlijk, maar ook hiervoor geldt: “no pain, no gain”. Gelukkig gaat dat per post en kan ik thuis, met mijn broek aan, het oordeel afwachten.

_______________________________________________

Fijn als je dit artikel wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!

Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.