Later als ik groot ben

In mijn kindertijd begonnen mijn dromen met “Later als ik groot ben”. Later is inmiddels grotendeels voorbij en mijn lijf begint al te krimpen. Valt er dan nog wel wat te dromen? Lees in deze humoristische bespiegeling over de toekomstverwachtingen die ik had en wat daarvan is terechtgekomen.

Later als ik groot ben

Later als ik groot ben... Je hoort het kinderen weleens zeggen. Het is een uitspraak vol van verwachtingen en hoop op een leven waar al je dromen in vervulling zullen gaan. Het kan ook een belofte zijn aan een pestkop dat hij ooit beloond zal worden met een klap op zijn kokkerd. Mijn buurjongetje riep dat vaak tegen mij. Gelukkig ben ik hem na mijn kindertijd nooit meer tegen het lijf gelopen: mijn kokkerd is sinds mijn geboorte al scheef genoeg.

Als kind was ik al een dromer. Als jochie op de lagere school begonnen al mijn dromen met “Later als ik groot ben”, net zoals sprookjes met “Er was eens” beginnen. Achteraf gezien een voorteken, maar ik dagdroomde de mooiste avonturen. ‘s Avonds in bed werden mijn fantasieën alleen maar levendiger en eenmaal in slaap gingen die op hun beurt weer naadloos over in prachtige toekomstdromen.

Het belangrijkste thema van die dromen was vrijheid, ongetwijfeld veroorzaakt door mijn afkeer voor school. Niet voor niets zat ik als elfjarig ventje aan de tv gekluisterd als de jeugdserie “Twee jaar vakantie” werd uitgezonden. Voor altijd vakantie, mijmerde ik dan, wat zou dat geweldig zijn. Vrijheid om alles te doen wat ik zou willen! Helaas kwam ik er al snel achter dat school een gevangenis was waaruit zelfs Houdini niet kon ontsnappen en na mijn eerste werkdag op kantoor kon ik het niet meer ontkennen: mijn enige vrijheid was mijn vrijheid van geest en die kon ik enkel uiten met muziek.

Maar hoe groter ik groeide, des te moeilijker het werd om te dromen. Uiteindelijk hield ik het maar bij de verzuchting ‘Later als ik groot ben, dan ga ik met pensioen,’ waarmee mijn dromen weer waren gereduceerd tot enkel dat kinderlijke verlangen naar vrijheid.

Nu ben ik op het punt gekomen dat alles waar ik ooit van droomde, als kind, als puber - geen commentaar - en als volwassene, er niet meer toe doet. Sommige dromen zijn min of meer uitgekomen, dromen waar anderen misschien wel nachtmerries van krijgen, zoals een martelfietstocht door de Italiaanse Alpen. Andere vervlogen, samen met de lucht uit lekke banden, tijdens minder heroïsche ritjes over de platte pannenkoek die mijn trainingsgebied was.

Helaas is mijn droom om fris en fruitig met pensioen te gaan ook niet uitgekomen. Het is me dan ook iedere keer weer een raadsel waarom mensen, ondanks allerlei kwaaltjes, toch tot hun pensioen willen doorwerken. Ga toch lekker genieten, denk ik dan, voordat die kwaaltjes zo erg zijn dat je niet meer van je welverdiende AOW kunt genieten. Toch begrijp ik ze wel een beetje. Nutteloosheid, het verlies van je dagelijkse routine - zelfs als die al jaren verdomd veel lijkt op die van Meneer Jos en Meneer Edgar in “Crediteuren / Debiteuren” - zijn onprettige gevoelens. En die vallen nog in het niet bij het zwarte gat waarin je vreest te vallen.

Maar denk je eens in hoe je oude dag zal zijn als je, ondanks je inmiddels serieuze kwalen, doorwerkt tot je pensioen. Dat je door blijft buffelen totdat je net zo leeg bent als de champagnefles aan het einde van je afscheidsreceptie, die je collega’s je zo zelfzuchtig geschonken - en zichzelf ingeschonken - hebben. Ze zeggen dan wel dat piepende wagens het langst lopen, maar als je te lang doorgaat loop je grote kans om de laatste kilometers van je leven als een wrak te moeten afleggen. Niet de lange wereldreis waar je altijd van hebt gedroomd, maar een kort ritje naar het kerkhof, al hoef je dat afleggen dan tenminste niet meer zelf te doen.

 Werken was niet mijn hobby. Toch denk ik: mocht ik maar doorgaan tot mijn pensioen. Ik voel me een beetje misselijk nu ik deze woorden typ, maar het is juist deze misselijkheid die deze ondenkbare uitspraak aan mij ontlokt. Ik zou er wat voor over hebben als ik mijn pensioen kon vieren op de manier zoals ik altijd gedroomd heb, gezond als een jonge god. Zonder alle kwalen waarvan ik dacht dat ik er wel doorheen kon werken.

 Het zit er niet meer in. Vervlogen is mijn droom om als hoogbejaarde gitarist van de plaatselijke bierbuikenband nog een solo uit mijn gitaar, even afgeragd als mijn lijf, te persen. Voorbij is mijn wens om als een “OAMIL” (Old Aged Man In Lycra) in een gênant strakke fietsbroek mijn pens over een Alpencol te hijsen en die laatste rit te beëindigen met een verpletterende afdaling. En ik hoef me ook geen illusies meer te maken dat ik ooit nog een rol krijg in een pornofilm onder de artiestennaam Muro, The Medical Urological Miracle.

Wat resteert is iets waarvan ik vroeger nooit had gedroomd: schrijver worden. Ik zou beter moeten weten, maar stiekem ben ik toch weer aan het dromen. En ook nu hoop ik weer dat mijn lijf geen roet in het eten gaat gooien. Het is misschien tegen beter weten in, maar een dromer moet toch iets te dromen hebben, nietwaar? Later als ik dood ben, dan ben ik een gevierd auteur. Moet lukken, toch?

_______________________________________________

Fijn als je dit artikel wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!

Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.