Binnenkort verschijnt mijn nieuwe roman “In het oog van de storm”. Dat betekent: promotiewerk aan de winkel, niet mijn favoriete bezigheid. Mijn uitgever vindt het belangrijk aan te geven onder welk genre mijn roman valt, omdat dit zou helpen de juiste doelgroep te bereiken. Om al mijn promotieactiviteiten niet bij voorbaat nutteloos te maken, moet ik er dus aan geloven. Gevolg: stress in het anders zo rustige oog van de storm.
Stress in het oog van de storm
Nog even en het feest kan beginnen! Weliswaar ben ik allesbehalve een feestbeest, maar het verschijnen van mijn volgende roman “In het oog van de storm” is toch een feestelijk gebeuren. Althans, dat zou het moeten zijn, maar het betekent ook dat het hele promotiecircus weer gaat beginnen. Ik gebruik de term circus hier niet zomaar: ik haat promotie net zo veel als het circus: het vergeefse wachten op het moment dat een clown een glimlach op mijn gezicht tovert, terwijl ik me steeds meer een alien begin te voelen tussen het schaterende publiek. Het zinloze wachten totdat een trapeze-artiest te pletter stort in de arena, bij voorkeur in een poel van diarree, geproduceerd door een angstige olifant met wraakgevoelens. Nee, een circus is voor mij zoals de wachtkamer van de tandarts, met dat verschil dat je daar niet teleurgesteld zal worden in je verwachtingen.
Helaas is promotie net zo noodzakelijk als een bezoek aan de peuter. Het is als het gedwongen bijwonen van een circusvoorstelling waarin ikzelf de artiest ben, hongerig aangestaard door getergde tijgers en een verwachtingsvol publiek. Lees deze blogs maar eens. Daarin verwoord ik mijn afkeer voor promotie voeren op ludieke wijze, maar ik denk er nog steeds hetzelfde over.
Ook dit keer voel ik lichte paniek opkomen en het promotiefeest moet nog losbarsten. Om een reclamecampagne niet bij voorbaat kansloos te maken moet ik eerst weten tot welke doelgroep ik me ga richten. Het aanbieden van “In het oog van de storm” in een kinderboekenwinkel is immers net zo nutteloos als reclame maken voor een sigarettenmerk op de longafdeling van een ziekenhuis. En zo worstel ik weer met dezelfde vraag als ten tijde van het verschijnen van “De Vlucht van de Raaf”: wat is de doelgroep van mijn roman? Om die vraag te kunnen beantwoorden is het belangrijk te weten onder welk genre die valt. Nu schrijf ik verhalen die niet gemakkelijk in een hokje passen. In De Vlucht van de Raaf overlappen diverse genres elkaar en ook “In het oog van de storm” veroorzaakt wat dat betreft een zweetbeek die afwatert naar mijn bilnaad.
Wat het nog moeilijker maakt is een trend die zich als een besmettelijke ziekte in de moderne consumptiemaatschappij heeft genesteld: variatie. De keuze moet reuze zijn. Waar is de tijd gebleven dat je alleen maar kon kiezen tussen wit, lichtbruin en volkoren? Dat je als hijgerige puber een keuze moest maken uit de Chick, Candy of Seventeen? Ook het assortiment maandverband is inmiddels zo omvangrijk dat een meisje al in de menopauze is beland voordat ze haar voorkeur heeft kunnen bepalen. En dan heb ik het nog niet eens over het arsenaal aan tampons, verkrijgbaar in diverse kalibers, met of zonder lanceerinrichtingen, de een nog inventiever dan de andere. Het is van toepassing op bijna alle consumptieartikelen, met als gevolg dat ook de lijst met stress-varianten is aangevuld met een nieuwe: keuzestress.
Ook de muziekwereld is ermee besmet. Neem eens een kijkje op https://www.musicgenreslist.com/ en verbaas je over de ellenlange lijst van muziekgenres en subgenres. Als puber hoefde ik in de platenzaak - ja, ik ben een 60-plusser - slechts te kiezen tussen hardrock of heavy metal. Tegenwoordig bestaan er alleen al van metal ruim dertig subgenres! Vele daarvan zijn voor de gemiddelde luisteraar niet of nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Zelfs een doorsnee metalfan zal weinig verschil horen tussen Death, Doom of Gothic Metal, al kan permanente gehoorbeschadiging daarvan ook de reden zijn. Voor een easy listener zal het echter allemaal dezelfde teringherrie zijn.
In de boekenwereld is het niet veel anders. Bezoek https://brookevitale.com/blog/book-genres eens en huiver! Natuurlijk is er sprake van overlap tussen verschillende (sub)genres, maar een duidelijke indicatie zou commercieel gezien belangrijk zijn om de koper te begeleiden op het juiste pad naar zijn aankoop. Daar zit wat in, maar juist het snuffelen in bakken vol boeken of cd’s met onbekende genres heeft me doen kennismaken met onbekende juweeltjes. Wanneer mijn nieuwe roman in het vak “horror” belandt, omdat het elementen van psychologische horror bevat, zal iedereen die horror associeert met het afhakken van ledematen nooit per toeval mijn roman uit het rek vissen. Wordt het aangeboden in het vak “romantiek” dan gebeurt er iets soortgelijks.
Helaas werkt het nu eenmaal zo. De verkoop van maandverband zou bekoelen als het in het koelvak zou liggen, hoe verfrissend dat ook zou zijn, om maar niet te spreken van tussen de puzzelboekjes uitgestalde pornolectuur: kruiswoordraadsels zouden nooit meer hetzelfde zijn.
Ik ben er dus nog niet uit welk stempel ik op “In het oog van de storm” ga plakken. De lijst met keuzemogelijkheden is weliswaar niet zo indrukwekkend als het assortiment yoghurt bij de AH, maar lang genoeg om ook bij mij keuzestress te veroorzaken. Misschien kan ik er beter nog wat nachtjes over slapen, of waken. Zodra ik het weet ben jij de eerste die het hoort.
_______________________________________________
Fijn als je dit artikel wilt delen door te klikken op onderstaande icoontjes. En voel je vrij om een reactie en/of sterrenbeoordeling te plaatsen, ik ben benieuwd naar je mening!
Je emailadres wordt niet getoond. Je kunt je reactie altijd weer laten verwijderen via de contactbutton onderaan de pagina.
Klik op de afbeelding voor volledige weergave.
© Rein Menke gemaakt met AI
Schrijf je in en blijf op de hoogte van nieuwe blogposts!
Reactie plaatsen
Reacties